CIC biomaGUNE ikerketa- zentroan urrezko nanopartikulak egiten dituzte, eta haiekin hiesaren birusaren aurka borrokatu nahi dute. Sekretua urreari kanpoaldean jartzen dizkioten karbohidratoetan dago. Izan ere, birusaren kanpoaldean dauden karbohidrato berak dira.
Urre-atomo gutxi batzuk erabiltzen dituzte, eta urrea bera baino garestiagoa da nanopartikularen kanpoaldea diseinatzea eta sintetizatzea.
Jendeari ikerketaren munduan punta-puntan dauden biomolekulak zein diren galdetzen badiogu, ia seguru DNA erantzungo du, eta proteinak, edo aminoazidoak, agian, baina nekez agertuko dira erantzunetan karbohidratoak edo sakaridoak, gluzidoak, alegia.
SOLEDAD PENADÉS; CIC biomaGUNE: Hasieran ez zitzaien garrantzirik eman karbohidratoei. Uste zen karbohidratoen funtzioa soilik egiturak sortzea eta energia ematea zela; adibidez, zuhaitzak eratzen dituen zelulosa eta almidoia karbohidratoak dira. Baina aurkitu zuten odol-taldeak oligosakaridoen mendekoak direla, karbohidrato konplexuen mendekoak, eta amaren esnean haurraren erantzun immunean funtsezkoak diren oligosakaridoak daudela.
Soledad Penadesek CIC biomaGUNE-n egiten du lan ireki zenetik bertatik. Glikonanopartikulekin egiten du lan, alegia, karbohidratoetan oinarritutako nanopartikulak ikertzen ditu. Nanopartikulekin hainbat zelularen gainazala mimetizatzen saiatzen dira: zelulak karbohidratoz inguratuta daudenez, antzeko gainazala diseinatzen diote nanopartikula bati. Bi aplikazio-bide dituzte helburu: birusen aurkako borroka eta gaixotasunak detektatzeko kontraste selektiboak.
SOLEDAD PENADÉS; CIC biomaGUNE: Bi ikerketa-lerro ditugu laborategi honetan. Bata patogeno jakin batzuen estaldura duten glikonanopartikulena da, esate baterako, giza immunoeskasiaren birusarena. Nanopartikula horiek ez dute birusa sendatzen, garatzen ari den ikerketa bat da, baina laborategi honetako ikerketa-lerro handietako bat da. Urrezko nanocluster bat da, birusari baginako edo zakileko mukosara itsastea eragozten diona.
Hiesaren birusari aurre egiteko moduetako bat infekzioaren lehenengo fasean eragitea da: hau da, mukosetako zelula dendritikoetara itsastea eragoztea edo linfozitoetan sartzea eragoztea. Nolabait esatearren, birusak erabiltzen duen “atea” oztopatzen saiatzen ari dira birusak erabiltzen duen giltzaren antzeko batekin sarraila blokeatuz. Giltza hori glikonanopartikula bat da: oinarrian urre-atomoak ditu, eta hari itsatsiak hainbat karbohidrato, birusaren kanpoaldearen itxura ematen diotenak.
PAOLO DI GIANVINCENZO; CIC biomaGUNE: Urrezko plataforman hainbat gauza jar ditzakegu, bakoitza bere egitekoarekin, eta molekulen artean sinergia sortuko da. Garrantzizkoa da molekula nanopartikularen azalean multimerizatua egotea; izan ere, batek bakarrik ez du eraginik, baina bi, hiru, lauk bai. Birusa zelulan sartzeko prozesuak oinarri multimerikoa du, eta nanopartikulak prozesu hori mimetizatzen du; hala, nanopartikula birusarekin lehiatzen da eta zelulan sartzea eragozten dio, infekzioa saihestuz.
Nanopartikula purifikatuaren lagina dudanean, erresonantzia egiten diogu, eta gero, TEM analisi bat egiten diogu nukleoaren tamaina eta konposizioa ikusteko, urrea, alegia.
Mikroskopio-mota honekin oso gauza txikiak ikusten dira, gure nanopartikulak, hain zuzen ere. Argazki honetan, orban ilun hauek dira nanopartikulak. Irudi honekin, gure lagineko nanopartikulen batez besteko tamaina zehazten dugu, prestakuntzan tamaina desberdinetakoak lortzen baitira. Orduan, esan dezakegu gure nanopartikulak 1,5 eta 2,5 nanometro bitartekoak direla, esate baterako, eta hortik pisu molekularra eta beste hainbat informazio lortzen dugu.
Glikonanopartikulen laborategiko beste ikerketa-lerro bat erresonantzietarako eta tomografietarako kontrasteena da.
SOLEDAD PENADÉS; CIC biomaGUNE: Osasungintzan hainbat kontraste erabiltzen dira, baina leku jakin batera zuzentzen diren eta sentikortasun handia duten kontrasteen beharra dago diagnostikoan laguntzeko.
ENEKO SAN SEBASTIAN; CIC biomaGUNE: Hemen daukagu adibide bat: 3D irudi bat ikus dezakegu, eta nola kontzentratu diren nanopartikulak haren barruan, biriketan, zehazki. Arratoiari nanopartikulak sartu dizkiogu, eta haren gorputzean denboran zehar nola banatu diren ikus dezakegu. Horrela, erradiotrazatzaileak nola jokatzen duen ikus dezakegu.
Kontrasteen alorrean, ateroma kaltebera detektatzeko glikonanopartikula espezifikoekin ari dira lanean. Ateroma odol-hodietan pilatzen den gantz-geruza da. Ateroma-plakaren bat askatzen bada, infartua eragin dezake; horregatik, arteriosklerosi kasuetan ateroma kalteberarik dagoen jakiteko tresnak behar dira.
SOLEDAD PENADÉS; CIC biomaGUNE: Medikuek ateroma detektatu dezakete, baina ezin dute jakin zenbateraino den kaltebera. Hau da, ateroma-plaka asko ez dira sekula hautsiko, ez dago arriskurik; baina beste batzuk bai, ordea. Kalteberatasun hori neurtzea zaila da, eta oinarrizko ikerketa behar du.
Urrezko nanopartikulak erabiliz ateroma kaltebera detektatzeko tresna badute, beste kontu bat da hori gizakietan erabili ahal izango den etorkizunean.
GWLADYS POURCEAU; CIC biomaGUNE: Proteina batekin funtzionalizatzen dugu, ateromaren biomarkatzaile batekin. Baina urrea oso astuna da, eta hori arazoa izan daiteke injektatzeko garaian. Horregatik, urrezko geruza hori beste elementu batzuekin ordezkatzen saiatzen ari gara.
Laborategi honetan hainbat glikonanopartikula sortu eta probatu dituzte. Oinarrizko ikerketa izan arren, aplikatua izateko helburua dute, eta fase klinikora nanopartikula gutxi iritsiko diren arren, bidean geratzen direnak jakintzaren poltsa handira pasatuko dira.
Buletina
